Cary Grant – 10 faktów z życia aktora

Cary Grant
Niewiele biografii legendarnych gwiazd Złotej Ery Hollywood jest tak przejmujących, jak historia życia Cary’ego Granta. Tragiczne dzieciństwo oraz dorastanie w ubóstwie i kłamstwie, trudne początki artystycznej kariery, a w końcu rutynowe wizyty u psychiatrów i terapeutów w wieku dojrzałym składały się na prywatny wizerunek pochodzącego z Wysp Brytyjskich aktora. Dziś Cary Grant to legenda wielkiego ekranu, jeden z najwybitniejszych talentów w dziejach amerykańskiego kina, utożsamiany z wizerunkiem bohatera filmów komediowych. Jednak mimo lukratywnej kariery i wielkiej sławy Cary przez całe życie skrywał przed resztą świata wewnętrzny mrok i smutek, będący wynikiem traumatycznych lat młodości…

1. Jego prawdziwe nazwisko brzmiało Archibald Leach.

Cary Grant przyszedł na świat 18 stycznia 1904 roku w Anglii na przedmieściach Bristolu jako Archibald Alexander Leach. Kiedy w 1931 roku aktor podpisał pięcioletni kontrakt z dyrektorem wytwórni Paramount Pictures B.P. Schulbergiem, producent zażądał, by Archie zmienił własne nazwisko na bardziej chwytliwe i „amerykańskie”.

Z pomocą aktorki Fay Wray, z którą współpracował przy wystawianym na deskach Nowego Jorku musicalu „Nikki”, wybrał nazwisko Cary Lockwood, które było jednocześnie imieniem odgrywanego bohatera ze wspomnianej sztuki. Schulberg zaakceptował imię, jednak uważał, że długi człon jest za mało oryginalny. Pracownicy reklamy przedstawili Cary’emu długą listę proponowanych nazwisk. Aktor zdecydował się na Cary’ego Granta i tak zaczęła rodzić się jego legenda.

Cary Grant najciekawsze fakty

Cary Grant a więc Archie Leach w dzieciństwie

2. Cary Grant dorastał w błędnym przekonaniu, że jego matka nie żyje.

Gdy Cary Grant miał zaledwie dziewięć lat, ojciec wmówił mu, że jego matka nie żyje. W rzeczywistości Elias Leach ukrył przed synem fakt, że umieścił żonę w szpitalu psychiatrycznym. „Czułem pustkę i dojmujący żal. Byłem pewien, że matka mnie porzuciła” – przyznał po latach Cary, wspominając dramatyczny okres ze swego dzieciństwa. Nieświadomy życia w kłamstwie dorastał z myślą o odejściu matki.

Będąc już u szczytu sławy, dowiedział się jednak prawdy – umierający ojciec wyznał mu na łożu śmierci własną intrygę, informując, gdzie znajduje się Elsie Leach. W 1936 roku Cary Grant zabrał matkę z zakładu, opłacił profesjonalną opiekunkę i kupił posiadłość w rodzinnym Bristolu, w której Elsie spędziła ostatnie lata swego życia. Cary regularnie odwiedzał matkę. Niestety każde spotkanie wiązało się dla niego z przywołaniem tragicznych wspomnień i wielkimi emocjami, po których pogrążał się w zadumie i melancholii.

3. Lata młodzieńcze Cary’ego Granta były czasem skrajnej biedy.

Po tym jak Elias Leach okłamał syna w kwestii „śmierci” jego matki, mężczyzna zaczął układać sobie życie z inną kobietą i założył nową rodzinę, porzucając chłopca. Archie został oddany pod opiekę babci. Żyli w nędzy i zdarzało się, że nie mieli, co jeść. Czasami widywał ojca, jednak ten popadał w coraz poważniejszy alkoholizm. Rodzinny dramat przyczynił się do ukształtowania skomplikowanej natury przyszłego aktora – Archie bywał nerwowy, miał trudności w nawiązywaniu kontaktów z rówieśnikami i przejawiał postawy aspołeczne. Z czasem odkrył jednak w sobie dryg sceniczny i talent aktorski, dzięki którym nabrał pewności siebie, nawiązał przyjaźnie, przede wszystkim ukazując światu własną wrażliwość i nietuzinkowe zdolności.

Grant Cary

4. Cary Grant rozpoczynał swą przygodę z aktorstwem od występów akrobatycznych.

W wieku nastoletnim Cary Grant nawiązał współpracę z trupą akrobatów „The Penders”, dzięki której rozwijał własne umiejętności pantomimy, tańca, żonglerki oraz szczudlarstwa. Od samego początku wyróżniał się charyzmą i wielkimi zdolnościami komediowymi. Wkrótce razem z grupą Pendera rozpoczął tournee po kraju, a latem 1920 roku udał się do Stanów Zjednoczonych, gdzie trupa odnosiła sukcesy na nowojorskich deskach teatralnych. Ich musical zatytułowany „Good Times” okazał się prawdziwym przebojem. Kiedy „The Penders” zbierało się w drogę powrotną do Anglii, Cary Grant podjął decyzję o zostaniu w Ameryce. Szybko stał się cenionym artystą wodewilowym, słynącym ze swego nadzwyczajnego drygu komediowego.

5. Mae West utrzymywała, że to ona odkryła Cary’ego Granta.

Początki kariery filmowej Cary’ego Granta sięgają 1932 roku. To wówczas stawiający pierwsze kroki przed kamerą artysta zagrał w takich produkcjach jak „Blond Venus” czy „Szatan zazdrości”. Rok później Cary nawiązał ekranową współpracę z jedną największych gwiazd ówczesnego Hollywood oraz filmowym symbolem seksu. Mowa o Mae West, która przez lata twierdziła, że to właśnie u jej boku Grant stał się prawdziwą gwiazdą kina.

Zagrali wspólnie w dwóch obrazach – „Lady Lou” i „Nie jestem aniołem”, mających premierę w 1933 roku. Cary sportretował w nich typowy wizerunek playboya. Produkcje odniosły sukces komercyjny, jednak prawdziwy punkt przełomowy w karierze aktora był dopiero przed nim – w drugiej połowie lat 30. Grant stał się jednym z ulubieńców publiczności, słynąc z doskonałych ról komediowych w takich klasykach jak „Naga prawda”, „Drapieżne maleństwo”, „Tylko aniołowie mają skrzydła” czy „Filadelfijska opowieść”.

Cary Grant filmografia

Cary Grant i Ingrid Bergman – zdjęcie promujące film “Osławiona”

6. Cary Grant odrzucił możliwość zagrania pierwszego Jamesa Bonda.

To właśnie Cary Grant był jednym z pierwszych pretendentów do roli słynnego agenta 007. Producenci wciąż pamiętali o niepodważalnych sukcesach dzieł Alfreda Hitchcocka – „Osławionej”, w której grający wraz z Ingrid Bergman Cary stworzył fantastyczną kreację agenta uwikłanego w szpiegowską intrygę, a także „Północ, północny zachód”, gdzie sportretował niewinnego człowieka wciągniętego w sam środek niebezpiecznej afery szpiegowskiej. W połączeniu z tytułem ikony męskości i doskonałym wizerunkiem aktor wydawał się wprost idealnym kandydatem do odtwórcy Jamesa Bonda. Ostatecznie rola brytyjskiego agenta w „Doktor No” przypadła w udziale niezapomnianemu Seanowi Connery’emu.

Cary Grant filmy

Cary Grant w filmie Hitchcocka “Północ, północny zachód”

7. Cary Grant zrezygnował z emerytury, aby jeszcze raz wystąpić w filmie Hitchcocka.

U mistrza suspensu Cary Grant miał możliwość zaprezentować własny talent z zupełnie innej strony. Hitchcock wydobył z aktora skrywany mrok, obsadzając go w rolach bohaterów niejednoznacznych, uwikłanych w wewnętrzny konflikt i toczących walkę nie tyle, ile z resztą świata, co przede wszystkim samym sobą. W sumie Cary Grant wystąpił w czterech dziełach Hitcha – razem z Joan Fontaine w „Podejrzeniu”, Ingrid Bergman w „Osławionej” i Grace Kelly przy okazji produkcji „Złodziej w hotelu”.

Jednak to jego kreacja Rogera O. Thornhilla z klasycznego filmu szpiegowskiego „Północ, północny zachód” należy do jednych z najwybitniejszych w jego dorobku. Aby zagrać w arcydziele Hitchcocka, aktor zrezygnował z przejścia na planowaną emeryturę – ostatecznie występował w filmach jeszcze do 1966 roku. Prywatnie Cary’ego Granta i reżysera łączyła serdeczna przyjaźń – aktor był stałym gościem w rezydencji Hitchcocka, a sam twórca wymieniał go wśród własnych ulubionych artystów wielkiego ekranu.

Cary Grant córka

Cary Grant z żoną Dyan Cannon i córką Jennifer

8. Cary Grant był pięciokrotnie żonaty i doczekał się jedynej córki.

Pierwszą żoną Cary’ego Granta została Virginia Cherrill, aktorka znana z kreacji niewidomej kwiaciarki w niemym arcydziele Charliego Chaplina „Światła wielkiego miasta”. Małżeństwo zawarli w 1934 roku, jednak niespełna rok później byli już po rozwodzie. W kolejnych latach hollywoodzki amant stawał na ślubnym kobiercu z dziedziczką fortuny Barbarą Hutton (1942-1945), Betsy Drake (1949-1962) i aktorką Dyan Cannon (1965-1968). Z ostatnią z kobiet doczekał się jedynej córki, Jennifer. Dziewczynka stała się oczkiem w głowie sławnego taty – Cary postanowił poświęcić się wychowaniu ukochanego dziecka i z tego względu przeszedł na emeryturę w 1966 roku.

Małżeństwo z Cannon nie przetrwało jednak próby czasu. Ostatnią żoną Cary’ego Granta została młodsza o 47 lat Barbara Harris, która, według doniesień otoczenia, miała bardzo dobry wpływ na jego samopoczucie w ostatnich latach życia. Poza tym Cary Grant był biseksualistą – nawiązywał homoseksualne relacje i miewał trudności z określeniem zarówno samego siebie, jak i własnych potrzeb seksualnych. Przez dwanaście lat mieszkał z bliskim przyjacielem i aktorem Randolphem Scottem, co stało się tematem plotek o ich pożyciu intymnym.

9. Cary Grant odebrał honorowego Oscara w 1970 roku.

Cary Grant otrzymał dwie nominacje do Nagrody Akademii w kategorii najlepszego aktora pierwszoplanowego przy okazji filmów „Ich dziecko” oraz „Nic oprócz samotnego serca”. Na swojego Oscara musiał jednak czekać aż do 1970 roku. Podczas 42. ceremonii rozdania Oscarów Cary Grant odebrał z rąk wieloletniego przyjaciela, Franka Sinatry, honorową statuetkę za całokształt pracy aktorskiej. Aż się prosi napisać – dlaczego tak późno?

Cary Grant Oscar

Cary Grant odbiera honorowego Oscara

10. AFI umieścił Cary’ego Granta na 2. miejscu listy najlepszych aktorów wszech czasów.

Cary Grant odszedł 29 listopada 1986 roku. Będący pod wpływem „Arszeniku i starych koronek” szarżujący Mortimer Brewster, ulegający „Małpiej kuracji” doktor Fulton, skaczący po dachach hotelu John „Kot” Robbie, grający w „Szaradę” Peter Joshua i w końcu kryjący się w polu kukurydzy Roger O. Thornhill pozostawił po sobie imponujący dorobek artystyczny, wystąpił łącznie w 72 filmach fabularnych, zapisując się w świadomości widzów jako szalony bohater postrzelonych komedii, ekranowy amant i skrywający się pod twardą powłoką wrażliwiec, rozgrywający w swym wnętrzu prawdziwe starcie moralne. W 1999 roku Amerykański Instytut Filmowy ogłosił Cary’ego Granta drugim najwybitniejszym aktorem w dziejach amerykańskiego kina, umieszczając go zaraz za Humphreyem Bogartem.

Literatura:

M. Eliot, Cary Grant: A biography, Three Rivers Press, New York 2004.