Cztery świetne filmy z Katharine Hepburn i Carym Grantem

Katharine Hepburn i Cary Grant stworzyli jeden z najbardziej olśniewających duetów w historii amerykańskiej kinematografii. Ich spotkanie na wielkim ekranie było starciem barwnych osobowości i formujących się wielkich talentów. Dziś uznawani są za ikony złotej ery Hollywood i najznakomitszych aktorów światowego kina. Kate i Cary zagrali wspólnie w czterech filmach – Sylvia Scarlett, Drapieżne maleństwo, Wakacje i Filadelfijska opowieść – które w większości można zakwalifikować do gatunku komedii typu screwball. Protagoniści tej kultowej, aktorskiej pary znajdywali się w samym centrum rozgrywanej wojny płci, której kres kładł romantyczny happy end.

Oto cztery filmy z Katharine Hepburn i Carym Grantem

 

Sylvia Scarlett – reż. George Cukor, 1935

Cztery filmy z Katharine Hepburn i Carym Grantem Sylvia Scarlett

Ten film był pierwszym owocem duetu Katharine Hepburn i Cary’ego Granta. Jego reżyserem został George Cukor, prywatnie przyjaciel Kate, z którym aktorka miała przyjemność pracować na planie A Bill of Divorcement (1932) czy wczesnej wersji Małych kobietek (1933). W roku premiery Sylvii Scarlett Cary Grant cieszył się renomą ekranowego komika. Katharine Hepburn miała natomiast na koncie pierwszego Oscara za rolę w dramacie Poranna chwała (1933). Oboje debiutowali w latach 30. ubiegłego stulecia i wciąż pozostawali artystami wzlotów i upadków – ich pierwsze filmy często okazywały się klęskami box office’a.

W komediodramacie Sylvia Scarlett zarówno Cary, jak i Kate dali się poznać jako ambitni, błyskotliwi początkujący aktorzy. Fabuła tego filmu koncentruje się wokół perypetii wdowca Henry’ego Scarlett (Edmund Gwenn), który aby uniknąć aresztowania, zostaje zmuszony do opuszczenia Francji. Towarzyszy mu córka Sylvia (Hepburn) w przebraniu chłopca. W trakcie podróży statkiem do Anglii poznają Jimmy’ego (Grant), a także Michaela Fane’a (Brian Aherne). Mężczyźni nie podejrzewają jednak, że dziewczyna tylko udaje chłopca…

W historii kina Katharine Hepburn zapisała się, jako symbol kobiety nowoczesnej i niezależnej, której bohaterki łamały patriarchalny ład świata, a także odbiegały od typowego kanonu żeńskiego piękna, przyjętego przez Fabrykę Snów. Kreacja przebranej za mężczyznę Sylvii w filmie George’a Cukora była w tym kontekście niezwykle znacząca. Za doskonałą charakteryzację odpowiedzialny był Mel Berns. Z kolei Cary Grant w roli sympatycznego i prostodusznego Jimmy’ego urzekł publikę zastosowaniem tzw. gwary cockney, znamiennej dla Londyńczyków wywodzących się z najniższych warstw społecznych. Co ciekawe nie był to oryginalny akcent Granta, który, choć wychowany w ubogiej rodzinie, pochodził z Bristolu. W wymiarze symbolicznym Cary mógł jednak do pewnego stopnia utożsamiać się z odgrywanym bohaterem. Sam uznał rolę w Sylvii Scarlett za przełomową dla swej kariery.

Drapieżne maleństwo (Bringing Up Baby) – reż. Howard Hawks, 1938

Katharine Hepburn i Cary Grant filmy - Drapieżne maleństwo

To jedna z najlepszych komedii lat 30. XX wieku. Dziś ceniona i uwielbiana produkcja Howarda Hawksa nie od razu odniosła jednak sukces – w roku swej premiery okazała się finansową porażką, a ze względu na box office’owe klęski innych filmów z Katharine Hepburn w tamtym czasie, aktorka szybko zyskała niechlubny przydomek „kasowej trucizny”.

Drapieżne maleństwo to czołówka komedii typu screwball. Film przedstawia skomplikowaną relację antropologa, starającego się o fundusze dla muzeum, z szaloną i wprowadzającą chaos do jego poukładanego życia Susan (Hepburn), której towarzyszy… lampart. Na wieść o pokaźnym majątku ciotki ekscentrycznej kobiety, doktor David (Grant) postanawia zbliżyć się do niej, a to prowadzi do serii śmiesznych i kłopotliwych sytuacji.

Dzieło wyróżniają przezabawne dialogi oraz energiczna, składna akcja jak na „postrzeloną” komedię przystało. Kate i Cary stworzyli tu wyraziste, ciekawe, zapadające w pamięć kreacje, które stają się archetypem odmiennych osobowości. Drapieżne maleństwo obraca się bowiem wokół kontekstu wojny płci. To produkcja nie tylko lekka i zabawna, ale też operująca przewartościowaniem typowej pozycji kobiety w kinematografii. Dochodzi tu do symbolicznej „zamiany miejsc” – szaloną Susan cechują odwaga, pewność siebie, skłonność do ryzyka i chęć dominacji, natomiast David tworzy figurę tchórzliwego intelektualisty, który w obecności silnej partnerki odkrywa dopiero własną męskość. Susan to kolejna bohaterka genialnie sportretowana przez Katharine Hepburn burząca patriarchalny układ.

Wakacje (Holiday) – reż. George Cukor, 1938

Najlepsze filmy z Katharine Hepburn i Cary Grant - Wakacje

Trzeci wspólny film Cary’ego Granta i Katharine Hepburn, który ilustruje międzypokoleniowe waśnie wyższych sfer, a także rozbrat śmietanki towarzyskiej z przedstawicielami niższych klas z powodu stereotypów i sztucznej etykiety. Komediodramat George’a Cukora zdobył nominację do Nagrody Akademii w kategorii najlepszej scenografii.

W Wakacjach Cary Grant gra pochodzącego z nizin lekkoducha Johna Case’a, który w przypływie nagłego uczucia poślubia Julię Seton (Doris Nolan). Johnny właściwie nie wie nic o wybrance swego serca. Wkrótce okazuje się, że dziewczyna pochodzi z bogatego, dobrego domu bankiera Edwarda Setona (Henry Kolker), który nie popiera indywidualizmu męża swojej córki. Johnny pragnie być niezależny i snuje własne plany kariery, nie chcąc podążać drogą biznesową teścia. Julia nie rozumie jego niechęci względem łatwego zatrudnienia w firmie ojca. Jedynym pobratymcem Johna okazuje się siostra jego świeżo upieczonej żony, Linda (Hepburn), wyzbyta arystokratycznego blichtru. Linda to całkowite zaprzeczenie Julii – w swoim działaniu kieruje się jedynie własnym instynktem, nie zważając na opinię innych, jest obdarzona piekielną inteligencją i sporą dawką humoru. Johnny szybko przekonuje się, że nowo poznana siostra żony to jego bratnia dusza…

Charyzmatyczna Katharine Hepburn stworzyła w filmie Wakacje fascynujący, skomplikowany portret Lindy, skrywającej pod maską swobody i nonkonformizmu żal wobec zakłamania własnej rodziny, a także ból po stracie matki. Grant wypada naturalnie i autentycznie w swe grze, jego bohater wzbudza zaufanie oraz sympatię widzów. Kate i Cary jak zwykle świetnie się spisali także w typowo komediowych sekwencjach jak np. w czasie nieco infantylnych figli w scenie rozgrywającej się w bawialni.

Filadelfijska opowieść (The Philadelphia Story) – reż. George Cukor, 1940

Katharine Hepburn i Cary Grant Filadelfijska opowieść

To bez wątpienia najlepsza wspólna produkcja Katharine Hepburn i Cary’ego Granta, którzy ponownie spotkali się na planie zdjęciowym z reżyserem George’em Cukorem. Filadelfijska opowieść stanowiła ekranizację cieszącej się wielkim powodzeniem broadwayowskiej sztuki Phillipa Barry’ego, w której realizację byli zaangażowani Joseph L. Mankiewicz i Howard Hughes. Dzieło Cukora jest doskonałą, ponadczasową komedią, w której można odnaleźć charakterystyczne dla screwball elementy takie jak gagi, konflikt płci i romantyczny happy end polegający na zrozumieniu przez bohaterów sensu prawdziwej miłości. Scenariusz autorstwa Donalda Stewarta uhonorowano Oscarem. W 1956 roku powstała mniej udana wersja musicalowa tej historii, Wyższe sfery, z Grace Kelly i Frankiem Sinatrą w rolach głównych.

Rzecz dzieje się w filadelfijskiej luksusowej dzielnicy Main Line. Główną bohaterką jest dziarska i zamożna Tracy Lord, która zamierza ponownie wyjść za mąż. Jej kandydatem zostaje nuworysz George Kittredge (John Howard). Niespodziewanie tuż przed planowanym ślubem zjawia się jej były partner, porywczy Dexter Haven (Grant), wciąż żywiący wobec Tarcy głębokie uczucie. W progach ekskluzywnej posiadłości zjawia się również reporter Macaulay Connor (James Stewart), zamierzający zdać relację z głośnego ślubu. Niezwykły splot zdarzeń doprowadzi bohaterów do miłosnego czworokąta, w którym Tracy będzie musiała dojrzeć i zadecydować, kogo tak naprawdę kocha…

Filadelfijska opowieść przywróciła do łask Katharine Hepburn – „kasowa trucizna” przeistoczyła się w największą gwiazdę wytwórni Metro-Goldwyn-Mayer. Jej brawurowa kreacja Tracy Lord to jedna z ciekawszych bohaterek złotego wieku kina. Wyniosłość i chłód Tracy oddawały faktyczne cechy, z jakimi publika utożsamiała wówczas aktorkę (na marginesie posądzaną o snobizm ze względu na m.in. unikanie sensacji i ochronę życia prywatnego). Bohaterka Kate ostatecznie odsłania swoje ciepłe i wrażliwe oblicze, które są wynikiem zachodzącej w niej przemiany.

Cyniczny i emocjonujący Cary Grant w roli Dextera sprawia, że nie sposób oderwać wzroku od jego postaci. Jest jeszcze jeden aktor, który w Filadelfijskiej opowieści wspiął się na wyżyny swych zdolności. Chodzi oczywiście o Jamesa Stewarta, który kapitalnie sportretował Macaulaya Connora. Jego występ nagrodzono statuetką Oscara. Plotkowano, że nagroda była faktyczną rekompensatą za wybitną rolę Jimmy’ego w filmie Pan Smith jedzie do Waszyngtonu (1939). Filadelfijska opowieść to komedia błyskotliwa i awangardowa, która jest obowiązkową pozycją w repertuarze wszystkich miłośników X muzy.

Udostępnij “Cztery świetne filmy z Katharine Hepburn i Carym Grantem” swoim znajomym.