Ginger Rogers – kobieta renesansu

Ginger Rogers

Ginger Rogers, 1937 r. fotos reklamowy

Ginger Rogers była wielką gwiazdą filmów muzycznych, słynącą z występów tanecznych w parze z Fredem Astaire’em. Gwiazda jest uznawana za jedną z piękniejszych i najbardziej utalentowanych aktorek starego kina. W 1941 roku została nagrodzona Oscarem za rolę w filmie Kitty Foyle.

Virginia McMath

Virginia Katherine McMath, znana później jako Ginger Rogers, urodziła się 16 lipca 1911 roku w Independence, w stanie Missouri. Była jedynym dzieckiem reporterki i scenarzystki Leli Rogers oraz inżyniera Williama McMath. Niedługo po jej narodzinach między rodzicami doszło do konfliktu, który doprowadził do próby porwania małej Virginii przez ojca. Doszło do rozwodu, a córka została przy matce. Jak sama przyznała, nigdy więcej nie widziała ojca. Ginger często odwiedzała Kansas City, gdzie miała dziadków. Przez pewien czas u nich mieszkała. Gdy matka ponownie wyszła za mąż, Virginia postanowiła przyjąć nazwisko jej partnera, jednak John Rogers prawnie nigdy nie został jej ojczymem.

Ginger w młodym wieku rozpoczęła swą karierę w dużej mierze z pomocą matki, z którą była mocno zżyta. Jako nastolatka wygrała konkurs charlestona. Jej zainteresowanie teatrem pojawiło się na etapie szkoły średniej. W wieku 17 lat poślubiła artystę Jacka Peppera, z którym już po miesiącu była w separacji. Małżeństwo skończyło się rozwodem dwa lata później, w 1931 roku. Niedługo po ślubie Ginger Rogers zadebiutowała na Broadwayu w musicalu Top Speed.

Ginger aktorka

Ginger Rogers, fot. 1937, RKO Pictures

Pierwsze filmy Ginger Rogers

Pierwszymi filmami z udziałem gwiazdy były produkcje krótkometrażowe, jak na przykład A Day of a Man of Affairs czy A Night in a Dormitory. Gdy Ginger wraz z matką przybyła do Hollywood rozpoczęła współpracę z takimi wytwórniami jak Paramount Pictures, Warner Bros, Fox i Monogram. Pierwsze znaczące dla jej kariery filmy, w których wystąpiła, to Suicide Fleet (1931) i Carnival Boat (1932), oba w reżyserii Alberta Rogello.

1933 rok okazał się przełomowym dla aktorki. To wtedy swoją premierę miała Ulica szaleństw (42nd Street) w reżyserii Lloyda Bacona. Film ten zrewolucjonizował gatunek musicalu i za sprawą swojej popularności zainspirował twórców do kręcenia podobnych produkcji. Tak powstały Nocne motyle, Dames czy Poszukiwaczki złota; w ostatnim z wymienionych filmów również wystąpiła Rogers. W musicalach Ginger Rogers mogła pokazać światu swe unikalne zdolności oraz niebywałą charyzmę i naturalny styl gry, a poza talentem aktorskim i tanecznym, również umiejętności wokalne.

Ginger i Fred

Ginger Rogers filmy - Karioka

Ginger Rogers i Fred Astaire w filmie Karioka

Ginger Rogers po raz pierwszy wystąpiła w duecie wokalno-tanecznym z Fredem Astaire’em w 1933 w filmie Karioka Thortona Freelanda. To właśnie z tego filmu pochodzi ich słynna scena tańca na fortepianach. Publiczność pokochała tę filmową parę od pierwszych chwil, a aktorzy stali się jednym z ikonicznych duetów w historii amerykańskiej kinematografii.

Ginger i Fred zagrali jeszcze wspólnie w dziewięciu filmach. Były to: Wesoła rozwódka (1934), Roberta (1935), Panowie w cylindrach (1935), Błękitna parada (1936), Lekkoduch (1936), Zatańczymy? (1937), Zakochana pani (1938), Na skrzydłach sławy (1939) i będąca ponownym spotkaniem na ekranie po latach Przygoda na Broadwayu (1949). Piosenka The Continental w ich wykonaniu, pochodząca z Wesołej rozwódki, została nagrodzona Oscarem.

Fred Astaire później tańczył jeszcze na ekranie z Ritą Hayworth, Judy Garland czy Audrey Hepburn. Ginger Rogers grała u boku Jamesa Stewarta, Cary’ego Granta, Edwarda G. Robinsona i Josepha Cottena. Osobno, aktorom już nigdy nie udało się stworzyć tak doskonale dobranej pary.

W blasku Oscara

Ginger Rogers nie była ograniczoną aktorką zamkniętą w ramy musicalowej gwiazdy. W filmie Kitty Foyle udowodniła, że potrafi stworzyć równie dobrą rolę dramatyczną. Obraz Sama Wooda miał swoją premierę w 1940 roku. Tytułowa bohaterka, zagrana przez Rogers, stoi przed życiowym dylematem: waha się, z którym mężczyzną spędzić resztę życia, a także, do czego powinna dążyć. Ginger Rogers jako Kitty Foyle została wyróżniona jedynym Oscarem w karierze, który po części jest traktowany jako nagroda za całość jej dorobku i niewątpliwy talent.

Ginger Rogers biografia

Ginger Rogers w Kitty Foyle

Filmami, które warto wymienić ze względu na świetne kreacje Ginger Rogers są komedie Blond niebezpieczeństwo (1938) i Pewnego razu podczas miodowego miesiąca (1942), dramat Czuły towarzysz (1943) oraz filmy komediowe z 1952 roku Uprzejmie informujemy, że nie są państwo małżeństwem i Małpia kuracja. W 1945 roku uznano ją za najlepiej zarabiającą aktorkę. Po 1965 roku Ginger Rogers grała w serialach telewizyjnych i w broadwayowskich teatrach, gdzie odnosiła znaczące sukcesy.

Ginger Rogers była pięciokrotnie zamężna, a każde z jej małżeństw kończyło się rozwodem. Aktorka była wychowana w wierze Stowarzyszenia Chrześcijańskiej Nauki, której pozostała wierna do końca swych dni. Wyznanie uniemożliwiało jej m.in. spożywanie alkoholu czy korzystanie z innych używek; gwiazda odnalazła jednakże przyjemność pod inną postacią: uwielbiała desery lodowe. W wydanej w 1991 roku autobiografii Ginger, moja historia, podkreślała, jak ważną rolę odgrywała w jej karierze wiara oraz matka, z którą się przyjaźniła. Przez całe życie wspierała partię republikańską.

Ginger Rogers odeszła 25 kwietnia 1995 roku. Zmarła w Rancho Mirage, w Kalifornii. Prochy wszechstronnej artystki zostały pochowane wraz ze szczątkami matki w Oakwood Memorial Park Cemetery. Wcześniej został tam pochowany jej wieloletni, kinowy partner, Fred Astaire.

Literatura:

G. Rogers, Gingers: My Story, New York: HarperCollins Publisher, 1991.