Loretta Young – tajemnica skrywana za hollywoodzkim uśmiechem

Loretta Young

Loretta Young zapisała się na kartach historii za sprawą wyśmienitych kreacji szlachetnych bohaterek, czarującego uśmiechu, rozmarzonego spojrzenia i ponadczasowej urody. Życie prywatne ikony stylu oraz laureatki Oscara za pierwszoplanową rolę w filmie „Córka farmera” bywało jednak pełne przeciwności losu i osobistych dramatów, a sama aktorka przez długie lata skrywała przed światem wielką tajemnicę. Mimo tego Loretta potrafiła przezwyciężyć nawet najtrudniejsze momenty, a to wszystko dzięki sile charakteru i determinacji.

Od najmłodszych lat na ekranie

Gretchen Young – bo tak właściwie nazywała się słynna aktorka – urodziła się 6 stycznia 1913 roku w Salt Lake City w stanie Utah. Jej rodzice, Gladys i John Young, rozwiedli się we wczesnym dzieciństwie dziewczynki, która w wieku niespełna trzech lat przeprowadziła się wraz z matką i dwoma starszymi siostrami do Hollywood. To właśnie wtedy Loretta Young zadebiutowała na wielkim ekranie w niemym obrazie „Sweet Kitty Bellairs” (1916).

Loretta i jej siostry Polly Ann oraz Elizabeth (znana później jako Sally Blane) były dziecięcymi gwiazdami filmowymi, które od najmłodszych lat poznawały specyfikę pracy przed kamerą i kształtowały swój aktorski warsztat. Wszystkie trzy siostry marzyły o imponującej ścieżce kariery i spełnieniu najskrytszych marzeń dotyczących podboju Hollywood. To właśnie do Loretty uśmiechnął się los. Początkująca artystka z powodzeniem grała w niemych produkcjach, wciąż doskonaląc własną ekspresję i poszerzając wachlarz aktorskich możliwości. Dziś wiele z jej nieudźwiękowionych filmów pozostaje zaginionych, a w dostępnych nam produkcjach nazwisko Loretty bywało niewymieniane w napisach końcowych. Niewątpliwie to jednak kino nieme wywarło nieodzowny wpływ na rozwój jej talentu. W tamtym czasie wystąpiła m.in. u boku genialnego Lona Chaneya, okrzykniętego „człowiekiem tysiąca twarzy”, w dramacie „Laugh, Clown, Laugh” (1928).

Young Loretta

Loretta Young mówi, czyli przełom dźwiękowy w twórczości aktorki

Nastały wraz z premierą „Śpiewaka jazzbandu” przełom dźwiękowy w kinie i stopniowe wyparcie niemych filmów bardzo często wiązało się z kryzysem w karierze lub całkowitym zrujnowaniem wypracowanej pozycji przez aktorów odnoszących sukcesy w czasach Wielkiego Niemowy. Na szczęście Lorettę Young ominęły wspomniane trudności – artystka z powodzeniem wkroczyła w nową erę kina, wkupując się w łaski widowni skupiającej się od tej pory nie tylko na mimice i ekspresji aktorów, ale również ich głosie, poszukując z reguły przyjemnych dla ucha, melodycznych, ciepłych barw głosu.

Najwybitniejsze filmy w dorobku Loretty Young pochodzą właśnie z dźwiękowego okresu X muzy. W latach 30. XX wieku zjawiskowa i utalentowana aktorka stała się jedną z najpopularniejszych gwiazd w Hollywood, która zyskała sławę jeszcze w erze Pre-Code. Grała u boku wybitnych gwiazd – Douglasa Fairbanksa Jr. w „Loose Ankles” (1930), z Jean Harlow przy okazji „Platynowej blondynki” (1931), w duecie z Jamesem Cagneyem w „Taxi!” (1932) czy Spencerem Tracym w czasie realizacji melodramatu „Jak w siódmym niebie” (1933), a w końcu Rayem Millandem w zabawnej produkcji „Pan doktor się żeni” (1940).

Przyglądając się dokładniej filmografii Loretty Young uwagę przykuwa z pewnością niezwykła różnorodność gatunków pojawiających się w jej kinowym dorobku – od dramatów i filmów historycznych przez musicale na komediach romantycznych kończąc. Portretowane przez Lorettę bohaterki były pełne wdzięku i naturalnego uroku, często uosabiały najbardziej pożądane ze szlachetnych cech, były dobroduszne i cnotliwe. Loretta Young na ekranie potrafiła być delikatna i słodka, rozmarzona czy energiczna, pełna temperamentu i pasji. Miała wszechstronne zdolności, co udowodniła w niejednej produkcji z jej udziałem.

Loretta Yoing filmy

Loretta Young i Spencer Tracy – zdjęcie promujące film Man’s Castle

Do pierwszorzędnych występów Loretty Young można z pewnością zaliczyć film noir w reżyserii Orsona Wellesa zatytułowany „Intruz” (1946), na którego planie gwiazda spotkała się z legendarnym Edwardem G. Robinsonem, utrzymaną w świątecznym klimacie tragikomedię „Żona biskupa” (1947), gdzie partnerowała znakomitemu Cary’emu Grantowi czy rolę zakonnicy w dramacie „Come to the Stable” (1949). Ciekawą kreacją okazała się również postać ledwo unikającej gwałtu doktor psychologii, zmuszonej do ukrywania się przed policją ze względu na zabójstwo napastnika w obronie własnej z obrazu „Oskarżona” (1949).

W 1948 roku Loretta Young została uhonorowana statuetką Oscara za rolę w komedii „Córka farmera” (1947). Decyzja Akademii do dziś budzi skrajne emocje i wywołuje dyskusje – wielu krytyków, a nawet fanów artystki jednoznacznie stwierdza, że Loretta miała na swym koncie znacznie lepsze osiągnięcia aktorskie niż dość średni występ w „Córce farmera”, a nagroda powinna zostać przyznana innej z nominowanych w kategorii najlepszej aktorki pierwszoplanowej…

Telewizja

Na początku lat 50. ubiegłego stulecia Loretta Young pożegnała się z kinem. Nie oznaczało to jednak końca jej kariery – charyzmatyczna aktorka odkryła bowiem nowe powołanie, jakim była telewizja. Absolutnym sukcesem okazał się jej własny program emitowany przez blisko 8 lat przez stację NBC „Letter to Loretta” (znany też jako „The Loretta Young Show”). Serial odniósł niebywały sukces komercyjny, bijąc rekordy popularności oraz zyskując prestiżowe wyróżnienia – cieszący się wielkim zainteresowaniem program przyniósł Lorettcie trzy statuetki Emmy, będące odpowiednikiem Oscara środowisk telewizyjnych.

Loretta Young Judy Lewis

Loretta Young ze statuetką Emmy

Z czasem Loretta Young całkowicie zdystansowała się od hollywoodzkiego świata i aktorskiej kariery. Będąc przez całe życie niezwykle religijną osobą, postanowiła oddać się akcjom charytatywnym i zbiórkom funduszy dla potrzebujących organizowanym przez środowiska kościelne. W latach 80. aktorka powróciła na ekrany za sprawą filmów telewizyjnych „Niezwykła wigilia”(1986) oraz „W pułapce” (1989). Jej kreacja w pierwszej ze wspomnianych produkcji została wyróżniona Złotym Globem.

Głośny romans z Clarkiem Gablem

Prywatnie Loretta Young była trzykrotnie zamężna: kolejno z aktorem Grantem Withersem, Tomem Lewisem, z którym doczekała się dwóch synów oraz z projektantem Jean Louisem. Do historii przeszedł natomiast jej burzliwy romans z „królem Hollywood”, Clarkiem Gablem, jakiego owocem była nieślubna córka artystki, Judy Lewis. Loretta i Clark poznali się w 1935 roku na planie filmu „The Call of the Wind”. W tamtych czasach publiczne przekazanie informacji o nieślubnej ciąży wiązałoby się z wybuchem obyczajowego skandalu i zaprzepaszczeniem dokonań aktorki. Loretta zdecydowała zataić wieść o ciąży, wyjechała wraz z matką do Europy, gdzie urodziła dziecko, a w przyszłości utrzymywała, że Judy została adoptowana. Taką wiadomość przekazywała też samej córce. Clark Gable nigdy nie dowiedział się prawdy, żyjąc w niewiedzy o istnieniu jego jedynej córki.

Współcześnie do głosu dochodzą krewni aktorki, którzy utrzymują, że ciąża Loretty była wynikiem gwałtu, którego miał dokonać na niej Gable. Wobec niejednoznacznych doniesień skrywany przez dawną gwiazdę Hollywood sekret tym bardziej poraża i pozostaje owiany wciąż nieodkrytą tajemnicą. Jedno jest pewne – Loretta Young przez większość swego życia dźwigała wielki ciężar, a zapewne również i traumę, z którymi musiała mierzyć się samodzielnie – z dala od blasku fleszy, wciąż ukrywając rozgrywający się w niej dramat pod pozorem gwiazdorskiego uśmiechu.

Loretta Young odeszła 12 sierpnia 2000 roku. Miała 87 lat. Dziś pozostaje niekwestionowaną ikoną stylu i jedną z legendarnych gwiazd starego kina o niezapomnianym, rozczulającym uśmiechu oraz wrodzonej elegancji i wdzięku. Poruszający sekret artystki wciąż jest warty wspomnienia – ukazuje bowiem jej niecodzienną siłę i odwagę do samotnej walki z dramatem życia prywatnego skrupulatnie ukrywanym przed hollywoodzkim światem.

Źródła:

www.britannica.com

www.loretta-young.com