Najsłynniejsze konflikty hollywoodzkich gwiazd filmowych

Aktorskie batalie otoczone aurą skandalu towarzyszyły Fabryce Snów od początków jej istnienia. Rywalizacje w wyścigu o najlepsze role, konkurowanie o względy publiczności czy walka o serce hollywoodzkiego amanta to powszechnie znane zjawiska. Bardzo często głośne aktorskie konflikty mijały się z prawdą, stając się swoistą reklamą dla nowej produkcji, chętnie wykorzystywaną przez agentów wytwórni. Przedstawiamy najsłynniejsze konflikty w Hollywood, które przeszły do historii kina.

Słynne konflikty hollywoodzkich gwiazd

Bette Davis i Joan Crawford

Słynne konflikty gwiazd filmowych - Bette Davis i Joan Crawford

Bette Davis i Joan Crawford w filmie Co się zdarzyło Baby Jane?

„Nie powinno się mówić źle o zmarłych, więc powiem jedno – Joan Crawford nie żyje – dobrze” – miała powiedzieć Bette Davis po śmierci swojej największej rywalki. Konflikt Joan Crawford i Bette Davis urósł do rangi mitu – aktorki konkurowały ze sobą w staraniach o filmowe role, a także miały się szczerze nienawidzić. Co stanowiło punkt zapalny ich wrogiej relacji? Najprawdopodobniej poszło o mężczyznę. Na planie filmu Kusicielka (1935), za który Davis zdobyła pierwszą z dwóch statuetek Oscara, Bette czuła miętę do grającego u jej boku aktora. Jednak Franchot Tone nie odwzajemniał jej uczuć i niedługo później poślubił Joan Crawford.

Crawford nazywano największą gwiazdą Złotej Ery Hollywood, natomiast Davis – najbardziej utalentowaną aktorką. W rzeczywistości obu paniom nie można było odmówić talentu, ale jak to często bywa – królowa może być tylko jedna. W tym przypadku była nią Bette. Wielokrotnie rywalizowały o angaż do tego samego filmu, między innymi przy okazji produkcji Mildred Pierce (1945). „Najbardziej cenię w Bette Davis to, że odmówiła przyjęcia roli” – powiedziała Joan, która za tytułową rolę w filmie Michaela Curtiza uzyskała jedyną Nagrodę Akademii. Hollywood uwielbiało przysłuchiwać się ich zgryźliwym komentarzom, rzucanych pod adresem drugiej z konkurentek. „Crawford przespała się z każdym gwiazdorem z MGM poza Lassie” – drwiła Davis, natomiast Joan nie pozostawała dłużna: „Biedna Bette, wygląda, jakby nigdy nie przeżyła szczęśliwego dnia… ani nocy”.

Spotkanie gwiazd na planie wspólnego filmu Co się zdarzyło Baby Jane? nie mogło obyć się bez skandalu. Żądni sensacji dziennikarze plotkarskich magazynów prześcigali się w relacjonowaniu coraz to nowych utarczek zza kulis produkcji. Zważywszy na małżeństwo, Joan Crawford była związana z marką Pepsi. Davis zażądała więc zainstalowania w swojej garderobie automatu z Coca-Colą. Ponadto w scenie pobicia siostry przez Baby Jane, odgrywaną przez Bette, aktorka miała faktycznie kopnąć Joan w głowę. Zwady uwiarygodniły filmową historię. Poza dziecinnymi potyczkami gwiazdy ścigały się przede wszystkim o to, która z nich stworzy bardziej wyrazisty i pogłębiony portret odgrywanej postaci, dzięki czemu w filmie obserwujemy popis aktorstwa najwyższego lotu.

Podczas 35. ceremonii wręczenia Oscarów to Bette Davis zdobyła nominację dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Statuetka powędrowała jednak do Anne Bancroft za rolę w filmie Cudotwórczyni. Nagrodę dla nieobecnej na gali aktorki odebrał nie kto inny jak… Joan Crawford. Tym samym to ona triumfując „odbierała” Oscara, na którego z utęsknieniem patrzyła Bette Davis. Ich wzajemna nienawiść przeszła do historii X Muzy – ile było w niej faktycznej antypatii, a ile zostało odegrane na rzecz reklamy według scenariusza agentów wytwórni, wiedziały już tylko same aktorki.

Olivia de Havilland i Joan Fontaine

Najsłynniejsze konflikty Hollywood - Olivia de Havilland i Joan Fontaine

Olivia de Havilland w Przeminęło z wiatrem

„Z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach”, z czego zapewne zdawały sobie sprawę utalentowane i piękne siostry Olivia de Havilland oraz Joan Fontaine. To druga z aktorek okazała się przegraną w rodzinnym konflikcie – na zawsze pozostała w cieniu sławy starszej siostry. I choć to Joan jako pierwsza zdobyła Oscara, to nigdy nie dorównała popularnością i uznaniem krytyków Olivii.

Olivia de Havilland znacznie wcześniej wyruszyła na podbój Fabryki Snów. Idąca w jej ślady młodsza siostra musiała obrać pseudonim artystyczny, ze względu na zakaz matki, co do posługiwania się rodowym nazwiskiem (pełne nazwisko Joan brzmiało de Beauvoir de Havilland). Jako Joan Fontaine zyskała rozgłos dopiero na początku lat 40. ubiegłego stulecia, kiedy to Olivia była już wziętą gwiazdą i miała za sobą występ w rozsławionym Przeminęło z wiatrem (1939), gdzie stworzyła niezapomnianą rolę Melanii. To współpraca z Alfredem Hitchcockiem ugruntowała sławę Joan. U mistrza suspensu wystąpiła w dreszczowcach Rebeka (1940) i Podejrzenie (1941), tworząc wiarygodne kreacje niepewnych siebie, zlęknionych bohaterek, których (jak się zdaje) bezpieczeństwu zagraża najbliższa rodzina. Partnerowali jej Laurence Olivier i Cary Grant.

Wredne gwiazdy

Joan Fontaine w filmie Podejrzenie

To właśnie za rolę Liny Aysgarth w Podejrzeniu Fontaine uhonorowano jedyną Nagrodą Akademii w jej karierze. Podczas ceremonii rozdania Oscarów w 1942 roku wśród konkurentek Joan w kategorii najlepszej aktorki pierwszoplanowej znalazła się Olivia za film Złote wrota (1941) – po raz pierwszy członkowie rodziny walczyli o statuetkę w tej samej kategorii. Gdy ogłoszono, że nagroda zostaje przyznana Joan Fontaine, ta nie chciała przyjąć gratulacji od rywalizującej z nią siostry. Później to Olivia de Havilland nie przyjęła uprzejmości z jej strony. Wyróżniono ją w sumie dwoma Oscarami – za filmy Najtrwalsza miłość (1946) oraz Dziedziczka (1949). Pozostała żywą legendą do końca swych dni. Joan Fontaine natomiast nigdy już nie powtórzyła sukcesu z 1942 roku.

Charlie Chaplin i Buster Keaton

Ta rywalizacja została w rzeczywistości ustanowiona przez fanów wybitnych komików, prześcigających się w argumentacji, który z wielkich artystów zasługuje na miano „tego większego”. Niewątpliwy geniusz kina i autor wybitnych Gorączki złota (1925), Świateł wielkiego miasta (1931) czy Dzisiejszych czasów (1936), Charles Chaplin, stworzył niezapomniany wizerunek Trampa, postaci tyle zabawnej, co tragicznej. Chaplinowski Włóczęga to dobrze wszystkim znana postać romantycznego idealisty w meloniku, za dużych butach, z charakterystycznym wąsem i laseczką. Ponadczasowe komedie Chaplina poza mistrzowskim wykorzystaniem tradycji burleski, zapadają w pamięć dzięki poruszanym w nich uniwersalnym problemom: troskom zwyczajnego człowieka.

Dzieła Bustera Keatona nie miały z kolei słodko-gorzkiego charakteru jak filmy Chaplina. Keaton stworzył ponadto zupełnie innego bohatera, którego znakiem rozpoznawczym miała być „kamienna twarz” – zdaniem komika powaga rysująca się na twarzy głównego bohatera miała podsycać komizm. Snując filmową opowieść, Buster również dotykał fundamentalnych dla człowieka problemów, jak na przykład w komedii Generał (1926), gdzie główny bohater mierzy się z nieprzewidywalnym losem.

Rywalizacje w Hollywood - Charlie Chaplin i Buster Keaton

Charlie Chaplin i Buster Keaton – Światła rampy

Niezwykłym wydarzeniem było jedyne spotkanie na ekranie wielkich komików i mistrzów kina niemego. Charlie Chaplin, realizując po części autobiograficzne Światła rampy z 1952 roku, zaprosił do występu Bustera Keatona, który wcielił się w estradowego partnera chaplinowskiego bohatera Calvero. Był to film ukazujący dramat odchodzących do lamusa dawnych artystów i gwiazd, w którym Chaplin posunął się do filozoficznych rozważań nad sensownością ludzkiego istnienia, a także funkcją sztuki w życiu człowieka.

Rywalki Marilyn Monroe

Rywalki Marilyn Monroe

Kiedy Marilyn Monroe okrzyknięto ikoną seksu, a jej oryginalny styl i uroda, a także talent do ról komediowych (Mężczyźni wolą blondynki, Jak poślubić milionera) przyciągały do kin rzesze zafascynowanych widzów, wytwórnie rozpoczęły poszukiwania nowych aktorek, z których mogłyby uczynić gwiazdę formatu Marilyn. Platynowe blondynki o nieco pełniejszych kształtach stały się pożądanym towarem, który miał cieszyć z ekranu oko publiczności, gwarantując sukces finansowy produkcji. Kinowe pin-up girl bardzo często ograniczano do ról głupiutkich, naiwnych, lecz urodziwych dziewcząt, zasilając tym samym patriarchalny porządek świata.

Rywalizacje celebrytów

Kim Novak – Vertigo

Tak było na przykład z zielonooką pięknością lat 50. Kim Novak, którą agenci Columbia Pictures wybrali na konkurentkę Monroe. Jej ekranowy wizerunek był wzorowany na typową amerykańską seksbombę okresu połowy zeszłego wieku – jako ponętna, jasnowłosa bohaterka wystąpiła m.in. w Pikniku (1955), Złotorękim (1955) czy Kumplu Joey (1957) u boku Rity Hayworth i Franka Sinatry. Pełnię jej talentu można natomiast podziwiać w arcydziele Alfreda Hitchcocka Zawrót głowy (1958), gdzie stworzyła niezapomniany duet z Jamesem Stewartem. Podobnie rzecz się miała z seksowną blondynką Mamie Van Doren, która podpisała kontrakt z Universalem, liczącym na jej sukces w konkurencji o tytuł najseksowniejszej aktorki lat 50. XX wieku.

Największą rywalką Marilyn Monroe była jednakże Jayne Mansfield. Kusząca aktorka odznaczała się wielką inteligencją; grywała nie tylko w filmach, ale również na deskach teatru. Pozowała dla magazynu „Playboy”. Jej życie było dynamiczne i obfitowało w liczne doniesienia o romansach i skandalach. Jednym z nich, w przekonaniu opinii publicznej, był fakt, że Mansfield interesowała się satanizmem i nawiązała bliską znajomość z Antonem LaVeyem, założycielem Kościoła Szatana. Zagrała m.in. w produkcjach Blondynka i ja (1956) czy Obietnice! Obietnice (1963). Wyróżniono ją Złotym Globem. Zginęła w wypadku samochodowym w wieku zaledwie 34 lat.

Rywalki Monroe - Jaine Mansfield

Jaine Mansfield

Ikony buntu: Clift, Brando i Dean

Skandale Hollywood - Montgomery Clift

Montgomery Clift – Stąd do wieczności

Tytuł największej filmowej ikony buntu nie może należeć do jednej osoby. Montgomery Clift, Marlon Brando i James Dean – trzej wspaniali ekranowi buntownicy osadzeni w nurcie Metody Stanisławskiego. I choć niektórzy spierają się, który z trzech aktorów miał więcej talentu niż szczęścia, to bez wątpienia cała trójka została zapamiętana dzięki swemu ekranowemu nonkonformizmowi, niejednoznacznym kreacjom i wszechstronności talentu. Pierwszy był Montgomery Clift. Najsłynniejszą kreację stworzył w dramacie wojennym Freda Zinnemanna Stąd do wieczności (1953), gdzie jako Robert E. Lee Prewitt wypowiada znamienne słowa: „Jeśli człowiek nie podąża swoją własną drogą, jest niczym”. Monty wielce realistycznie portretował młodych buntowników zmagających się z niesprawiedliwością systemu.

Najgłośniejsze konflikty Hollywood - Marlon Brando

Marlon Brando – Tramwaj zwany pożądaniem

Wybitny Marlon Brando był bardziej surowy w swej grze. Stworzył fascynującą, mroczną kreację Stanleya Kowalsky’ego w filmie Elii Kazana Tramwaj zwany pożądaniem (1951), w duecie z legendarną Vivien Leigh. Wcielał się w buntowników również w produkcjach Dziki (1953) czy Na nabrzeżach (1954). Podziwiający swoich poprzedników James Dean dał wyraz buntowniczej naturze nie tylko za sprawą świetnych ról – on sam był nonkonformistą, czego świadectwem było jego życie, zakończone w tragicznym wypadku w wieku zaledwie 24 lat. Najsłynniejszy film z udziałem wielkiego Jamesa Deana to bez wątpienia Buntownik bez powodu (1955) Nicholasa Raya, gdzie partnerowała mu Natalie Wood. Podobnie jak sam obraz, Dean stał się synonimem buntu młodego pokolenia.

Słynne aktorskie konflikty - James Dean

Pola Negri i Gloria Swanson

Słynne rywalizacje sho-biznesu - Pola Negri

Pola Negri

Rywalizacja między jedyną Polką, która odniosła sukces w Hollywood, a największą aktorką kina niemego została wymyślona przez bystrych agentów, którzy zdawali sobie sprawę z tego, że ów konflikt przyciągnie spojrzenie całej Fabryki Snów. Tak też się stało. Rozpisywano się o wzajemnej niechęci Poli Negri do Glorii Swanson, ich sprzeczkach oraz rzekomych incydentach, które miały uprzykrzyć życie rywalki. Słynąca w Hollywood z ekscentryczności Negri miała dla przykładu wypuszczać na korytarz wytwórni Paramount swoje koty, których panicznie bała się Swanson. Po latach aktorki wyznały, że w rzeczywistości nigdy nie były skonfliktowane, ani zazdrosne o swoje sukcesy w Hollywood. Ich relacja przeszła do historii jako największa rywalizacja pomiędzy aktorkami kina niemego, tymczasem prawda była zupełnie inna, a cały konflikt – zainscenizowany.

Rywalki w Hollywood - Gloria Swanson i Pola Negri

Udostępnij “Najsłynniejsze konflikty hollywoodzkich gwiazd filmowych” swoim znajomym.